Makul Sanrılar

Doğal Seleksiyon

2012-02-07T11:52:00.000-08:00

Zaman, perdeleri olan göreli bir boyut olsa dahi şahsınıza yapmış olduğu kozmik bir jest ile sizin için tek ve sonsuz perdelik, pamuk şeker kıvamında bir evren’e dönüşebilir. Şahsıma yapılan son jestin güncelliği üzerinden birkaç yüzyıl olmalı, zira hatırlamıyorum. Yüzyıllar’ın ardından geliyor olması, benim için ne denli önemli olduğu konusunda doğru tahmin yürütebilme olasılığınızı; “plajda sırtınıza güneş kremi süren bir vampir” görmenizle eşdeğer bir ihtimale indirgiyor. Aldırmayın. Limonata?

Türüne daha evvel hiç rastlanılmayan canlıların yaşadığı okyanus derinliklerindeki seyir görevimden, milyonlarca kilometreye yayılan kumların kapladığı ölüm havuzlarını kullanan canlıları korumak üzere getirildiğim cankurtaran’lık pozisyonu epey can sıkıcı. Takdir edersiniz ki hiçbir ebeveyn; kumla dolu bir ölüm havuzunda oynaması ya da yüzmesi için çocuğuna izin vermez. Çöl’deki sürgünümü ve onu anlamlı kılmaya çalışan görevimi sizin gözünüzde şirin hale getirmeye çalıştığım için beni mazur görün zira ancak bu şekilde tahammül sınırlarımı genişletebiliyor ve akli dengemi koruyorum. Arada iyi şeyler olmuyor değil. Mesela, size terfi aldığımdan bahsetmiş miydim? Güneşin kavurduğu hektarlaca çorak toprağın ortasında, olmayan mahsülleri korumakla mükellef bir korkuluğum artık. Rüzgarın, tahta bir iskeletten oluşan, saman dolu bedenimi tüm hafifliğiyle günaşırı sallayışı ve sağa sola uçuşan çalı parçaları dışında hareket eden hiçbir şey yok çevremde. Bu rutine nasıl riayet edeceğim hakkına bir fikrim kalmadığı an’da zaman’ın jesti tüm gerçekliği ile galaksimi sarıyor. Daha evvel gecenin karanlığına bulanmış siyah saçları, sonsuz bir fon üzerine kondurulmuş mütevazı bir gezegen büyüklüğündeki koyu kahve rengi gözleri ve tüm bunları üzerinde barındıran evrenin estetik merkezi niteliğindeki bir yüz ile bana doğru yaklaşıyor. Çıplak ayakları ile bana doğru yürüdüğü çorak arazinin yüzeyinde fosile dönüşmüş olan mahsüller tekrar tüm canlılıkları ile gökyüzüne doğru yükseliyorlar. Aralarından geçerek bana doğru ilerlemeye devam ediyor. İşte karşımda… Yüzümde gezen eli tahtadan oluşan iskeletimi ve saman dolu bedenimi et’e, kemiğe büründürüyor. Aşina olmadığım, ritmik çarpışları göğsümde küçük titreşimler yayıyor. Ve ayaklarım, en son ne zaman kullandığımı hatırlayamadığım ayaklarımı hissedebiliyorum. Kafamı kaldırdığımda yeryüzündeki tüm kanlı savaşları bitirebilecek gülümsemesini görüyorum. Bu gülümseyişin yok olmaması için dünyayı saran tüm su tabakasını bir buluta sığdırabileceğimden eminim. Elimden tutuyor ve yürümeye başlıyoruz. Tekrar bir “insan” olarak hissetmek çok tuhaf. Üstelik kalp atışlarının dağınık ve hızlı atmasını sağlayan biri, elinizden tutarak tüm evrene yaşam saçarken. Bir an Oz Büyücü’sü olup olmadığını düşünüyorum, kim bilir… Sürgünüm sona ermiş olmalı, aksi pek mümkün değil. Ayaklarımız ıslanmaya başlıyor, daha sonra kökleri, tüm kainatını saran bir ağacın gölgesine uzanıyoruz. O’na bakıyorum; sürgünün ardından vaad edilen bir cenneti andırıyor. Çıplak ayaklarıyla basmış olduğu çorak tenimin her santimetrekaresini yağmur ormanına dönüştüren bu mistik tanrıça, tüm varlığı ile bana ait olduğunu kulaklarıma fısıldıyor. Bu, daha evvel hiç duyulmayan, evrenin boşluğunda yankılanıp duran tanrının ninnisinden olmalı…
Bahşettiği insan bedenime eşlik ediyor artık. Onunlayken, Ay’ın kraterli yüzeyini saracak bir çilek tarlası oluşturmak hiç zor değil. Üstelik tadları muhteşem, bana güvenebilirsiniz. O’nu anlamlandırmaya çalışırken seçeceğim kelimeleri bulmak epey vaktimi alabilir fakat hayatıma girmesi ile benim için durdurduğu zaman’da bunun hiçbir önemi yok. Herkesin, çevresinde dönerek değiştiği ve O’na ulaşmaya çalıştığı bir evrende böyle bir balerin’in sizin için bulunduğu Luna Park’ı terk etmesi inanın bana tanrı’nın lütfu olmaktan ziyade kozmik bir jest.
Balerin olan mistik bir tanrıça, şans opsiyonumu tekrar gözden geçirmemi sağlıyor. Birlikte girdiğimiz yatakta, soluk aldığımdan bu yana hükmetmiş olduğum Yorgan Altı Krallığı’nın, kraliçe tacı kendisine ait. Tacını çıkartıp, yorganın yüzeyine çıktığı an’larda koala’ya dönüştüğü aramızda bir sır olarak kalmalı. Bu anlar’da dalları, yaprakları ve kökleri olan bir ağaç mı yoksa kral mı olduğumu karıştırsam da durumdan ziyadesiyle hoşnut olduğumu söylemeliyim. Evcil bir koalaya sahipken ordular ve yeni ülkeler pek dikkatinizi çekmiyor. Beni izlediğini bildiğim her an, tramplenden bir bardak suya atlayan çizgi kahramanların yapacağı türden imkansız şeyleri yapabileceğimi biliyorum.
Onun için ellerimle, tahtadan oluşan yeni bir evren inşaa ediyorum. Koyu, pastel yeşil, uzun çimlerin arasından görülebilen, meyve ağaçlarıyla kaplı bir arazinin üzerinde yükselen verendalı beyaz bir ev. Bir golden, labrador ve varolan her şey ile tüm galaksileri bizim için daha anlamlı kılabilecek bir erkek ve kız çocuğunun bahçesinde yavrular ile düşe kalka oynadıkları bir bahçe… O, düşüp bir taraflarını çizmemeleri için çocuklara göz kulak olurken izlediğim an’lar, çekmiş olduğum ve tüm dallarda Oscar kazanan bir filmden çok daha değerli. İçin’de varolduğu her an, O’na dair tüm şeyler, bedenimi bir arada tutan hücreler, lifler ve kemiklerden farksız.

Kozmopolit bir şehrin, şaaşaalı bir caddesinde yanınızda yürüyüp çekirdek çitletirken, ya da sahilde içtiğiniz kutu biralardan top yapıp, futbol oynarken dahi mutlu olabilen bir kadından bahsediyorum… İskandinavya ve tüm dünyayı birlikte gezerken binlerce fotoğraf çekip, hiç tatmadığımız içkilerden içmek ve gökyüzünü kaplayan yıldızlar altında sevişmek istediğim türden bir kadın… Bir kadın? Minimal bir evren… İnşaa ettiği şehirlerin sokakları arasında gezinmek her faninin yaşayabileceği türden bir şey değil. Tuhaf, hayatımda, ifade etmek için güçlük çektiğim tüm duygu ve arzuların yegane öznesi. Ve, kafamdaki kelimeleri ne kadar bir araya getirsem de sürekli dağınık hissetmemi sağlayan bir anne…

Onun hakkında söylemeyi unuttuğum en önemli şey; “Eğer gladyatör değilseniz, emin olun evcil hayvan olarak kaplan besleyen biri ile ters düşmek istemezsiniz… “

Korkuluk

2012-01-30T13:28:00.001-08:00

Güneşin kavurduğu hektarlarca toprağın ortasında zamandan azade bir şekilde bekliyorum. Ne kadar uzun zamandır burada olduğum konusunda bir fikrim yok. Epey uzun olmalı, zira bunu bana hatırlatmakla mükellef olan uzun süreli belleğimin sadakati konusunda hiçbir zaman şüpheye düşmedim. Nerede olduğumu bilmiyorum fakat tahmin yürütmek pek zor değil. Evrenin ağırlık merkezine yakın olmalıyım, aksi takdirde bedeni samanla dolu bir ucubenin bu denli statik hissedebilmesi pek mantıklı görünmüyor. Güneş… Varlığını hissettirebilmek için gönderdiği 90 derecelik ışınlar fötr şapkama takılıyor. Şık ve işlevsel bu jesti için kendisine minnettar olduğumu söylemeliyim. Korumakla görevli bulunduğum bu çorak arazi, ayak basılmayı bekleyen Ay’ın kraterlerle dolu yüzeyinden farksız. İhtiyaç an’ında kırılıp, içerisinden alınması beklenilen bir çekiçten farksızım. Sadece ziyaretime gelen kargalar varlığımı anlamlı kılıyor. Talan etmek için ihtiyaç duydukları mahsüller uzun zamandır bu topraklarda bitmedi. Bu da bana göstermiş oldukları alakayı çok daha anlamlı kılıyor . Onlar dışında son olarak gördüğüm canlının ne olduğu konusunda emin değilim. Açık konuşmam gerekirse; yaşamaları için temin etmeleri gereken besinleri onlardan koruduğum için bana göstermiş oldukları mesafeli yaklaşım, ilk zamanlarda epey canımı sıkıyordu fakat yaşanan büyük kıtlığın ardından ortada hiçbir mahsülün kalmaması aramızdaki buz dağının erimesine neden oldu. Kargaların, iletişim kurabileceğim yegane dostlarım olabilme ihtimali benim için gökyüzündeki sönmüş bir yıldıza suni teneffüs yapıp onu hayata döndürebilmemle eşdeğerdi. Artık yanıma uğramıyorlar. Kanatlarının yaratmış oldukları fırtınaları bedenimde hissetmeyi özledim sanırım. Güney’e gitmiş olamazlar. Şu anda karşımda bana doğru yürüyeren şeyin kanatları olmaması fötr şapkamı dolduran aklımı karıştırıyor doğrusu. Uzun siyah saçlar, bembeyaz sonsuz bir fonun üzerindeki bir çift noktanın üzerimde sabitlenmiş bir şekilde ilerliyor olması çok tuhaf. Gittikçe bana yaklaşıyor olması Güneş’in ilizyonlarından biri olmalı fakat bu denli gerçek hissetmek… Tam karşımda dikilirken ellerini samanla dolu olan kostümüm ve yüzümde gezdirmesi gerçekten tuhaf hissettiriyor… Odun bir iskeletin ayakta tuttuğu bedenimin et’e büründüğünü hissedebiliyorum. Vücudumdaki karıncalanma bana çok tuhaf bir şeyi daha hatırlatıyor. Bu ritm duygusu, kanlı bir et parçasına anlam veren kalp atışları olmalı… Ayaklarım karıncalanıyor… Hektarlarca alanı kaplayan bu çorak arazideki lanetim, bedenime dokunarak tekrar insanlığımı bana bahşeden bu kurtarıcı ortadan kaldırıyor. Gökyüzü, yüzyıllardır beklediğim fakat uzun zamandır ümidimi kestiğim yaşam iksirini üzerimize boşaltıyor. Çıplak ayaklarım bu iksirle karışmış olan çamura bulanıyor. Elimi tutan kurtarıcım bana insan olduğum zamanları hatırlatırıyor. Birlikte yürümeye başlıyor ve çamura karışıyoruz. Yaşamı, O’nu ve azad’ı tüm bedenimde hissediyorum…

Houston, Not Problem

2011-12-05T10:28:00.001-08:00

Kafamın ve evrenin içinde daireler çiziyorum. Sanırım kapana kısıldım Houston. Milyonlarca gezegenin ve sönmüş yıldızın arasında bulunduğu rotayı bana çizmiş olduğunuz için size ne kadar minnettar olduğumu anlatmakta zorluk çekiyorum, lütfen mazur görün.

Bugün, Cape Canaveral uzay üstünden fırtılalı zihnimin hatırlayabildiği kadarı ile yaklaşık 4 ay geçti. Testlerinize göz atacak olursanız eğer hatırlama konusunda fena sayılmadığımı tekrar hatırlayabilirsiniz. Uzun süreli belliğimin ne kadar iyi olduğu hakkında ise size brifing verecek değilim, zira tarafınızdan ukala bir astronot olarak anılmak istemem orospu çocukları. Atmosfer dışındaki serbest salınımım, sesin evrenin derinliklerindeki başı boş seyrinden öte bir hal aldı. Bundan şikayetçi olduğumu sanmayın, sadece aramızdaki monologlar beni geriyor. Yaklaşık 2 aydan bu yana sizinle yapmam gereken konuşmaları iç sesimle gerçekleştiriyor olmam sinirlerimi bozdu. Dünya dışındaki gezengelere ait canlı popülasyonunu incelemem misyonum şu anda işemek zorunda olduğum şişeden taşan sidiğimin kosmüme bulaşmasını engellemeye çalışmak kadar kutsal bir hale evrildi o kadar. Endişelenmeyin, hala şişenin deliğini bulabilecek kadar oksijene sahibim. Tabi tüm sahip olduğum şey bu değil elbette. Her ne kadar tam olarak sahip olamasam dahi panik atağımı dizginleyecek ve iyi hissetemi sağlayacak olan birkaç karton sigara, şarap ve çikolata şu anda yaşamımı daha anlamlı kılıyor. Atmosferden çıktığım anda karşılaştığım kara deliğin, çizmiş olduğunuz rota ile bağlantısı olmadığını düşünmek beni andaval ekibinizin ahmak zihinlerini hunharca sikmem isteğini göz ardı etmemi sağlıyor. Houston, aradığınız ve bulmamı istediğiniz canlı formlarına rastlamadım ve rotamı misyonumun dışında bir yöne çevirdim. Gözlerimi ve zihnimi kıvılcımlara boyayan öz’ün kaynağını görüyorum. Benden umudu kesmiş olabilme ihtimaliniz zerre sikimde değil zira gözümü alamadığım bir gerçeğe doğru son sürat ilerliyorum . Bu, şu an ve daha evvel’e dair benim ve evrenin görebildiği en nadir şey olmalı. Houston, aramızdaki bağın kopmuş olma ve sizi göremeyecek ihtimali önemli değil, sahip olmak istediğiniz gerçeğe dahil olmama ramak kaldı fakat üzgünüm, buna sahip ve dahil olabilecek yegane kişi olarak atmosferinizden ayrılıyorum.

Statik Seyir

2011-09-20T12:43:00.000-07:00

Dalları gökyüzüne tutunmak istercesine uzanan yaşlı bir ağaç gibi hissediyorum. Bulunduğum yerden uzaklaşabilmek için makul bir nedene ihtiyacım yok artık. Evrendeki rolüm; gezegendeki olağan rutin seyre tanık olmak ve bunu kayıt altına almak. Bir nevi kayıt defteri rolü üstleniyorum. Bu konuda fillere nazaran daha iyi fakat, statik canlılarız.
Vazifem, kuşların gövdeme dokunmasına izin vermeme engel teşkil etmiyor. Neyse ki onlar da bunun farkında ve günün belirli zamanlarında beni ziyarete geliyorlar. Yaratmış oldukları majör fırtınalar yapraklarımı hareket ettirirken kanatlarının arasında taşıdıkları gökyüzü kırıntılarını toprağa bırakıyorlar. Köklerim evrene daha da sıkı sarılıyor. Sis tüm yamaçları sararken, görüş açımın bir yarasanınkinden daha iyi olduğunu söyleyemem. Gövdemi, dallarımı ve yapraklarımı saran bu perde olan biteni kayıt edebilme işimi güçleştiriyor. Aynı zamanda beslenmek için ihtiyacım olan güneş ışığına da ulaşamıyorum. Doğadaki tolerans mekanizmasının ne zaman devreye gireceği konusunda şüphelerim var. Neyse ki çark hareket ediyor ve güneş ışınları perdeyi aralayıp kabuklarımdaki çatlaklardan içeri giriyor. Bulutlar taşıdıkları ağırlıkları yeryüzüne bırakarak daha hafiflerken hızlanarak uzaklaşıyorlar. Atmosfer terlerken serinliğin keyfini çıkarıyorum.
Geride kalan günler, aylar ve yılların üzerimde yarattığı kronolojik kasvet ve durağan keder yalnızlığımın eskizini oluşturuyor. Sonsuz bir evrenin içinde yer alırken mikro bir gezenden sökülen çivinin yaratmış olduğu boşluğu doldurmaya çalışıyorum. Bu beyhude işlemi gerçekleştirirken boşluğun dışına taşma gibi bir kaygım yok . Zira sadece olan bitene tanık olmak, ötesine geçebilecek hamleyi ise kabuklarımla sararak yok etmek istiyorum. Et ve kemikten arınma sürecim bu reddetme ritüelinden daha az vaktimi almıştı fakat ziyanı yok, epey vaktim var.
Toprağın zihnime aktardığı milyonlarca veri bedenimdeki tüm dokulara, liflere ve yapraklara işleniyor. Soluk alıp verirken ormandaki tüm canlılara bu bilgileri servis ediyorum. Atmosferin perde işlevi devreye giriyor ve bu ekolojik belgeseli seyre koyuluyoruz. Kuşlarsa yorgun bedenime dokunmaya devam ediyor.

Kaotik Karnaval

2011-07-30T19:00:00.000-07:00

Onu nerede bulacağına dair hiçbir fikriyoktu. Geride bırakmaya hazırlandığı şehri kısa bir süre izledikten sonraarabasına binerek yavaşça uzaklaştı. Birkaç sapa yol tercihinin ardındanşehirden olabildiğine uzaktı artık. İlerlemiş olduğu tek şeritli yoldakendisine yol gösteren şeritlerin güvenilirliğinden pek emin olmasa da elindekitek alternatifi değerlendirmekte kendisinden oldukça emindi. Kesit şeritçizgileri olay mahalinden çabucak ayrılmak isteyen bir seri katil kadar hızlıhareket ediyorlardı. Gözlerini bir anlığına kesik şerit çizgilerinden ayırıpetrafına bakındığında ağaçların kendisine eşlik ettiğini fark etti. Çok yaşlıgörünüyorlardı. Evrenin varoluş sancısına tanıklık etmiş kadar yaşlı ve bir okadar kadim. Gözlerini evrenin tanıklarından alıp birer soru işaretine dönüşenşerit çizgilerinde sabitledi. Belki de milyonlarcası gözünün önünden geçtiktensonra yolun giderek daraldığını ve ağaçların şeritleri görünmez kıldığını farketti. Arabayı yavaşlattı ve içinden inerek az önce ilerlediği yolun gerikalanına baktı.Şeritlerin yerinde şimdi sadece ağaçlar vardı. Kaybolan yolkarşısında pek de şaşkın olduğu söylenemezdi. Etrafına bir süre bakındıktansonra kafasındaki siyah şapkayı çıkarttı ve elini içine sokup beyaz bir tavşanıhavaya kaldırdı. Kırmızı gözleri olan beyaz bir tavşan. Sihirli bir şapkayasahip olduğu için sözcüklere ihtiyaç duymamıştı. Daha sonra tavşanı yerebıraktı ve onu izlemeye koyuldu. Gecenin karanlığında evrenin varoluşuna tanıkolan kadim ağaçlar arasında bir tavşanı izliyordu. Bulmak istediği şeyinormanın derinliklerinde olup olmadığından pek emin olmasa da elindeki organikpusulayı izlemekten başka bir seçeneği yoktu. Az evvel kesik şeritlerini takipettiği yoldan ayrılarak tavşanın ardından ormana girdi. Burası bambaşka birevrene benziyordu. Diğer tüm evrenler arasında sıkışmış, bilinmeyen bir evren.Yüzeyinde çıplak ayakları ile yürüdüğü bu evrenin tüm benliği kısa aralıklarlazihninde canlanıyordu. Birbirine sarılan dalların anlattıkları trajikhikayeleri yapraklar ormanda soluk alıp veren diğer tüm canlılara aktarıyordu.Bu evrenin varoluş hikayesiydi. Duyduğu ve gördüğü şeylerin etkisindenkurtulmak epey güç olsa da dikkatini toparladı ve önünde ilerleyen tavşanıhızlı adımlarla izlemeye devam etti. Tam bu sırada tavşan bir anda gözdenkayboldu. Hızlı adımları bırakarak koşmaya başladı ve dalların arasındansıyrılarak bir anda kendinin ormanın dışında buldu. Arkasına baktığında ormantüm yaşama tanıklık etmeye devam ediyordu. Ormanı geride bırakıp etrafınabakındığında bir Luna Park gördü. Görünüşe bakılırsa bu yeryüzündeki ilk LunaPark olmalıydı. Daha sonra Luna Park’tan içeri giren tavşanı görmesi çok fazlavaktini almadı. Organik pusulasını izlemeye devam etti vehemen arkasından Luna Park’a girdi. Burası, dünyadan ayrılarak bağımsızlığınıilan eden paralel bir evrenden farksızdı. Havadaki civa yoğunluğu buradaoksikenli solunum yapan canlılardan olmak için pek de uygun bir durumolmadığını gösteriyordu. Etrafına bakındı; savaşta başarısız olan süvarilerdenoluşan atlı karınca birliği, dünyanın ekseninde dönüşünü gerçekleştiren dönmebir dolap, hurdalıkları süsleyen araçlardan oluşan özel bir çarpışan arabakoleksiyonu ve cam bir kutunun içinde kendini muhafaza eden kahin. Dünyanınetrafında dönmeye ya da yenilen bir orduya yardım etmek için başarısız atlıkarıncalardan oluşan süvari birliğine katılmak şu anda yapmayı düşüneceği enson şeydi. Kafasındaki soru işaretlerini noktaya çevirmek için bir kahinle tanışmayaihtiyacı vardı. Bu sırada beyaz tavşan yine ortalıktan kaybolmuştu. Sanırımorganik pusulaların bu başınabuyruk ve lakayit tavırları civa ile çalışanpusulaların daha çok tercih edilmesindeki en büyük etken olabilirdi. Azilerisindeki cam kutuda pili biten kahinle tanışmak için pusulaya ihtiyacıyoktu. Bu yüzden yürüyerek kutuya yaklaştı ve muhtemelen hipermetrop olankahini koruyan tozlu camı ceketinin kolu ile sildi. Kısa süreli gözoperasyonunun ardından camın üzerinde “ 2 cent ile çalışır “ ibaresi belirdi.Bu lokal operasyonu göz önünde bulundurursak eğer kahinin ödeme yapmasıgerekebilirdi. Tahsil faslını erteleyerek elini ceketinin cebine attı ve 2 centçıkardı. İplerinden asılmış bir kuklayı andıran kahinin evrim sürecinibaşlatmak için 2 cent’i para haznesinden içeri bıraktı. Bir anda tüm ışıklarıyanıp sönmeye başlayan kutu tüm şiddetiyle sallanmaya başladı. Bu esnadaiplerinden kurtulan kukla kahine dönüşüyordu. Gürültü evrim ritüeli her nekadar abartılı gelse de beklemekten başka bir seçeneği yoktu. Ve nihayetkarşısındaydı…

-Kafandaki soru işaretlerini yanıtlamak içinnoktalara ihtiyacın var fakat unutma; bende sana ait tek bir nokta var. Doğruyanıt için en büyük soru işaretini seçmelisin.

2 cent ile çalışan butik bir kahinden daha fazlasını beklemek Pollyanna’nın kostüm balosunda Kedi Kadın olabilme ihtimaline yakındı.

-O’nu bulmak için kimi öldürmem gerekiyor?

-Aradığın kişi korku tünelinde yaşayanpalyaçolardan biri.

Bu yanıtın ardından görkemli bir ritüelle tümışıklar söndü ve kahin tekrar iplerinden asılı bir kuklaya dönüştü. Ne yani, bukadar mıydı? 2 cent ile bu denli verimli çalışabilen bir kahinle ilk defakarşılaşıyordu. Aslına bakarsak bu tanışmış olduğu ilk kahindi. Cebinden 1 centdaha çıkarıp bahşiş olarak bıraktan sonra butik kahine hürmetlerini sundu. Dahasonra şapkasını çıkardı ve noktaya çevirdiği en büyük soru işaretini içinebıraktı. Şimdi korku tünelini bulması gerekiyordu. Kısa bir süre etrafınabakındıktan sonra yürümeye başladı ve daha evvel sesini hiç duymadığıenstürmanları çalan müzisyenlerin, alev yutan adamların arasından geçerekergonomik bir cüceye yaklaştı ve korku tünelinin nerede olduğunu sordu. Yanıtıalmak için yerküreye epey yaklamaşı gerekmişti. Dönme dolaptan bozma biroyuncağa bağlı salıncakların yanından, hedefi topla vurulduğunda suya düşen birinsanın olduğu platformun arkasında korku tünelini gördü. Yanındaki ağırlığı–cüceyi- orada bıraktıktan sonra içeri girdi. Girişin iki yanındaki zebanilerkendilerine has bir tebessüm ile onu karşıladılar. Sıcak bir karşılama içinzebanileri kullanmak çok şık bir tercihti doğrusu. Bunun için tünelin sanatyönetmenine teşekkür etti ve az ilerideki vagonlardan bir tanesine binerek soloseyrine başladı. Etrafına bakınırken Pamuk Prenses’teki kötü performansı sonrasındaburaya transfer edilen cadının ona göz kırptığını gördü. Hemen karşısında isepek de sükse yapamamış olan tahta bacaklı korsan elindeki kanca ile ölümişareti yapıyordu. Bu tehtiti tebessüm ile umarsamazlık arasında bir ifade ilegeçiştirdi. Sonrasında sırasıyla iskeletleri, kaçıkları, mahkumları gördü. Kısageçmesini umduğu bu seramoni beklediğinden çok daha uzun sürse nihayet sonaerebilmişti. Vagondan indikten sonra karşısında kapısı aralanmış bir oda gördü.İçinde aradığı şeyi bulmaya yaklaştığına dair çok güçlü bir his vardı. Kapıyıyavaşça ardına kadar açtıktan sonra kasadan bir şeyler almaya çalışan palyaçoyugördü. Çok hızlı bir hamle ile yanına yaklaşıp Smith Wesson’u kafasına dayadı.Ön sevişme hayatına giren palyaçolar için geçerli değildi. Silahının namlusupalyaçoya yüzündeki suni gülümsemeyi ortadan kaldıran bir soru sordu:

-Nerede?

-Neyden bahsettiğini bilmiyorum.

Smith’in sert kabzası palyaçoya neydenbahsedeceği hakkında hızlı ve etkili bir jest yaptı.

-Ne-re-de?

-Nerede olduğunu sana söyleyemem.

Smith’den çok daha hızlı ve etkili bir jestdaha. Jest konusunda her zaman fazlasıyla bonkördü fakat bu kadar ritmikdeğildi. Palyaçonun kırılan dişleri arasından akan kan makyajını tazelemesineyetti.

-Seninle gitmesine izin vereceğimidüşünebilecek kadar apt..

Smith, palyaçonun yüzündeki sert hatları bir heykeltıraş edasıyla yumuşmaya devam etti. Fiziki haritasında meydana gelenkoyu renk değişiklikeri sihirli sözcükler fısıldaması için yeterli oldu.

-Atlı karıncaların hemen arkasında. Buradancanlı çıkmanıza iz..Smith’in bu geceki performansı ortaya kırmızı ağırlıklı kubik bir sanat eseri çıkardı, tünelde sergilenmeyi kesinlikle hakediyor.

İstediği yanıtı aldıktan sonra arka kapıdançıktı ve atlı karıncanın olduğu yöne doğru tüm hızıyla koşmaya başladı. Busırada korku tünelin kapıları ardına kadar açıldı ve zebaniler, cadılar,mahkumlar, kaçıklar bu kaotik karnavala katıldılar. Atlı karıncanın neredeolduğunu bacakları ile düşündüğü sırada beyaz tavşan kendisini gösterdi.Bulunduğu yöne doğru hızla koşmaya devam ederken yolu temizleme görevini Smithüstleniyordu. Rengarenk bir poligonun içinde havaya kızıl bir neşe saçarak atlıkarıncanın yanına vardı. Bu esnada gözleri, varoluşundan bu yana görmüş vegörebilecek olduğu en doğru şeye bakıyordu. Uzun yıllardır bilinçaltında yatankadını, yani balerini görmüştü. Tüm yaşamı boyunca idealize ettiği kadınherkesin çevresinde döndüğü fakat kendisinin sabit kaldığı bir balerindi.Düşünme rolünü bacakların ardından kalp ve beyin aldı çünkü havada kendilerinekarşı çok içten hisler besleyen kurşunlar ve bir ucube ordusu vardı. Tüm budüşünceleri bir kenara bırakıp balerinin elinden tuttu ve birlikte kaçmayabaşladılar. Bir süre koştuktan sonra ayaklarının onları bu cadılar bayramıprovası yapan ucubelerden çok fazla uzağa götüremeyeceğini anladılar veçarpışan arabalara doğru yönlerini değiştirdiler. Bu kaotik karnavalı sonaerdirmek için tek şansları çarpışan arabalardı. Birlikte çarpışan bir arabayabindiler ve ucubelerin olduğu yöne doğru son sürat ilerlediler. Kalabalığıyararak geride bıraktıklarını düşündükleri sırada atlı karıncılara binenpalyaçolardan oluşan süvari birliği tam arkalarında belirdi. Çarpışan arabayıLuna Park’tan dışarı çıkarak kadim ormana doğru son sürat sürmeye başladı.Süvariler olanca hızları ile onları takip ediyordu fakat bu çok uzun sürmedi.Çarpışan araba ormana girdiği anda tüm süvari birliği adeta bir korumakalkanına takılmışçasına durdu ve onları seyretti. O ve balerin ucube takımınınneden durduğuna bir anlam verememişti fakat bu kendilerini fazlasıylarahatlatmıştı. Cadılar, mahkumlar, kaçıklar ve palyaçolardan oluşan azılıkarnaval ekibinin koruma kalkanına takılmasının sebebi orman tarafından lanetlioluşlarıydı… Nihayet bu kaotik karnavalı geride bırakmışlardı. Çarpışan arabayabinerek ormanın derinliklerinde kayboldular…

Houston i have a problem

2011-02-03T03:50:00.000-08:00

Houston, az önce kalan son erzak stoğumu kontrol ettim; iki ekmek, bir şişe şarap ve Beşler’in ekonomik sucuk-salam paketi. Sonsuz boşluktaki kapsüllü salınımımda yanımda olan tüm servetim bu anlaşılan. Boşlukta geçirebileceğim son an’ları yaşıyorum fakat bundan kendini sorumlu tutma lütfen olur mu? Az evvel şarap şişesini açabilmek için 90 derecelik bir açıyla ters dönmem gerekti fakat mevzubahis şarap olduğunda kapsülü de ters çevirebileceğimi biliyorsun. Oksijenin şarap ile senkron bitebilme olasılığı suni bir mutluluk etkisi yaratıyor fakat bunun da geçici olduğunu bilmek sandığım kadar zor değil. Bugün senin de tahmin ettiğin üzre boktan bir gün Houston. Çünkü hala insanları ve davranışlarını anlamlandırmaya çalışıp davranışlarını sistematize etmeyi deniyorum. Biraz geç de olsa hüsrana temas etmem kafamdaki birçok şeyi netleştiriyor ve şunu fark ediyorum; uzayda kaplamış olduğum kütlenin sanal evrendeki insanların hayatları üzerine en ufak bir yansıması dahi yok.

İç ve Son Ses

2011-01-15T12:39:00.000-08:00

Sokak lambalarının aydınlatmakta tereddüt ettiği bir kaldırımda yürüyorum. Basmamaya özen göstererek takip ettiğim kaldırım taşı çizgilerinin beni varmak istediğim yere götüreceğinden pek emin olmasam da bu eksenin dışına çıkmamakta kararlıyım. Çaba gösterdiğim şeylerde başarılı olma konusunda giyotine bağlı bir soytarı kadar iyi olduğumu size söylemiş miydim? Kısa süreli bir seyir halinden sonra izlediğim kaldırım çizgisinden ayrılarak protez bir tabelayı üzerinde barındıran pubdan içeri giriyorum. Uzaylılar tarafından işgal edildikten sonra terk edilen sefil bir gezegeni andırıyor bana. Yabancı olmadığım bir manzara olduğu için adapte olmakta zorluk çekmiyorum. Bu kısa süreli adaptasyon sürecinden ardından bardaki sandalyelerden birine oturuyorum. Alçak sesle, daha doğrusu iç sesimle cin tonik içmek istediğimi söylüyorum. Dudaklarım dublaj konusunda bana yardımcı oluyor. Daha sonra kararımı olgunlukla karşılayan barmen cin’i himayeme bırakıyor. Cinle yetinmeyip şişeyi de bırakmasını rica ediyorum. Vedalaşma fasılları uzun sürmüyor. Vücut sıvılarımdaki alkol oranını bir an evvel dengelemek için bardağı aradan çıkarıp şişeyi devreye sokuyorum. Pratik bir reaksiyon ile vücut ağırlığımı yarısına indirebilecek cin’i yutmak fazla vaktimi almıyor. Gözüm barın üzerinde duran fanusun içindeki İrlanda çöreğine takılıyor fakat umursamıyorum. Etrafıma bakındığım esnada iç sesim bir şeylerden bahsetmeye başlıyor. Doğru yerde, doğru zamanda olamamamın mesaisini ne kadar çok arttırdığından, benimle çalışmaktan sıkıldığından ve avare bir metin yazarı olarak hiçbir bok olamayacağımdan. Ona aldırmadan şişeyi tekrar kafama dikiyorum. Bu kez sesini yükseltiyor: Ruh hastası götveren! Müşkül pezevenk! O senin son şansındı! Şansa inanmadığımı o da biliyordu. Zar atmayı sevmiyordum. Tekrar sesini yükselteceği sırada şişenin geri kalan kısmını yudumlayarak iç sesimi emekliye ayırdım. Benden bir başkası ile çalışmak istediği takdirde onu emekli edeceğim konusunda bir anlaşmamız vardı. Artık yok. Oturduğum sandalyeden kalkarak dışarı çıkıyorum ve yürümeye kaldığım yerden devam ediyorum. Bomboş bir sokak. Işıklarda, yolda olmayan arabaların durmasını bekliyorum. Aynı zamanda yeşili. Yeşil yanıyor, hayalet arabalara saygıder içtenliğimi göstermek için başımı hafifçe eğip selam veriyorum. Diğer kaldırıma ayak bastığım anda yerde duran kırmızı bir elmayı fark ediyorum. Sanırım beni bekliyor. Onu daha fazla bekletmemek için yavaşça yere eğilip ellerimin arasına alıyorum. Ceketimin koluna silip, ilk ısırığı almak için ağzıma götürdüğüm esnada gökyüzünde daha evvel hiç görmediğim ve bana doğru yaklaşan bir şeyi görüyorum; göktaşı. Görmüş ve görebilecek olduğum ilk göktaşıydı. Daha evvel iç sesimin de bahsettiği gibi, doğru yerde doğru zamana hasıl olamıyordum.

Bitti.

Kırmızı Kurdele

2010-12-23T11:27:00.001-08:00

Babam, salondaki kömür sobasını yakmasının ardından beni yanına çağırarak bugün okulda neler yaptığımı sordu. Düz çizgiler, yamuk çizgiler çizmekten ve plastik fasülye ile yapılan saçma şeylerden bahsettim ona. Daha sonra yarınki ödevimin ne olduğunu sordu. Çantamı odamdan alıp yanına götürdüm ve içini açtıktan sonra beyaz bir teksir çıkardım. Üzerinde büyük ve küçük harflerden oluşan bir alfabe vardı. Öğretmenimizin bunu ezberlememizi istediğini söyledim. Teksiri eline aldıktan sonra beni dizine oturtarak harfleri teker teker sormaya başladı. Başlarda iyi gidiyordum ve tüm harfleri sektirmeden eksiksiz söyleyebiliyordum. “ı” ve “l” ye gelene kadar her şey iyi gidiyordu. Ta ki onları karıştırmaya başlayana kadar… I’ya geldiğimde ‘L’ , L’ye geldiğimde ise ı demem babamı fazlasıyla sinirlendiriyordu ve her sinirlenişinde sert bir tokadı yanağımda hissetmeme engel olamıyordum. 3-4 denemeden sonra babam beni odama gönderdi. Hırs ve sinirden ağlamaya başlamıştım…

Okula gidip gelmeye devam ediyordum. Sınıftaki arkadaşlarım bir bir okumayı sökmeye başlamışlardı.Bu başarılarının nişanesi olan KIRMIZI KURDELE’ler ise ders sonunda öğretmenimiz tarafından arkadaşlarımın yakalarını süslüyordu. Bu rutin seramoninin çoğu zaman sadık bir izleyicisi olmaktan öteye gidemiyordum. Bir gün öğretmenimiz tahtaya tilki ile ilgili bir hikaye yazmıştı. Bu hikayeyi okuyanların kırmızı kurdeleye sahip olacaklarını söyledi. Tahtaya baktığımda hikayeyi içimden yükses sesle okuyabiliyordum. Öğretmenimiz “ kim okumak ister? “ diye sorduğunda tüm sınıfa bakmıştım ve hiç kimse bu hikayeyi okumak istemiyordu. Tabi benim dışımda… Öğretmenim sınıfın arka sıralarından birinde oturuyor ve okumak isteyecek birilerinin parmaklarını görme umuduyla gözünü sınıfın üzerinde gezdiriyordu. Hikayeyi okuyabilmeme rağmen parmağımı kaldırmakta tereddüt ediyordum.Çünkü babamdan yediğim tokatların yanaklarımda bıraktığı kızarıklık hala çok sıcaktı… Her ne kadar tereddüt etsem de büyük bir çekingenlikle parmağımı öğretmenimin göremeyeceği şekilde kaldırdım. Öğretmenim parmağımı görmüş ve hikayeyi okumam için ayağa kalkmamı istemişti. Yutkunduktan sonra aynalı kalemtıraşımı elime alıp sıktım ve okumaya başladım. Başlarda tutuk olsam da tüm hikayeyi bir çırpıda okumayı başardım. Öğretmenim gülümsedi ve sınıf arkadaşlarımın beni alkışlamalarını istedi. Arkadaşlarım beni alkışlıyorken aklımda sadece kırmızı kurdele vardı. Gün sonunda öğretmenimiz okuma öğrenen öğrencileri tahtaya kaldırarak kırmızı kurdelelerini takdim ediyordu. O gün okuma öğrenen sadece ben vardım. İsmimi söyleyip beni tahtaya çağırdığında kalbim çok hızlı atıyordu. Arkadaşlarım beni tekrar alkışladılar, daha sonra öğretmenim kurdele ve çengelli iğneyi almam için bana kitaplığın anahtarını verdi. Hemen öğretmen masasının arkasında olan kitaplığı açtım ve oracıkta duran kırmızı kurdelelerden birisini elime aldım. Fakat çengelli iğnelerden hiç kalmamıştı. Öğretmenime çengelli iğnelerin bittiğini söyledim. Ayağa kalkarak kitaplığa baktı ve çengelli iğnelerin bittiğini teyid etti. Daha sonra başımı okşayarak kırmızı kurdeleyi yarın takacağını söyledi ve zil çaldı. Çantamı aldım ve koşarak sınıftan çıktım. Okul çıkışlarına beni almak için babam geliyordu. Koşarken hıçkırarak ağlıyordum. Babam bahçedeydi. Bacaklarına sarıldım ve ağlamaya devam etti. Bana ne olduğunu sordu.“ Baba ben bugün hikaye okudum, öğretmenim bana kırmızı kurdele takacaktı ama çengelli iğne bitti” diyebildim salya, sümükler arasında. Bana sarıldı ve gülümsedi. “Yarın kurdeleni takar öğretmenin” dedi. Ben ağlamaya devam ediyordum çünkü okumayı öğrendiğimi görmesini o kadar çok istiyordum ki…

Şimdi aradan çok uzun bir zaman geçti ve artık çok daha iyi anlıyorum ki o sikik kırmızı kurdeleyi kendimden ziyade babam ve sevdiklerim için takmayı istemiştim. Benimle gurur duymaları için. Onlara layık olabilmeyi göstermek için. Ve o yaşımda beni hırsımdan ağlatan kırmızı kurdelenin hepinizin götüne girmesini temenni ediyorum…

Dogmatik Kurşun Deklarasyonu

2010-11-19T09:15:00.000-08:00

“Sana güvenmem için bana bir neden ver” dediğinde O’na dolu ya da boş olup olmadığını bilmediği silahı verip tetiği çekmesini istedim. Mütevazı jestim karşısında güven ve inancın dogmatik yapısını sorgulama ihtiyacı hissetti. Bu esnada gözüm sehpanın üzerinde duran uzaktan kumandanın kırmızı kapatma düğmesine takıldı.

Yarın Bir Gün İşim Düşer Yatırımcılığı

2010-11-12T08:04:00.001-08:00

Daha evvel aynanın karşısına geçip, kendinize baktığınızda potansiyel bir yatırım aracı olabileceğinizi düşünmüş müydünüz? hayır mı? o halde sesli olarak düşünmeye başlayabiliriz:

hayatınızda varolan insan popülasyonunun tahammül eşiğini zorlayabilmenizdeki yegane neden organik ve yinelenebilir bir yatırım olarak görülmeniz. yatırım olarak değer kazanabilmek için sahip olmanız gereken başlıca kıstas ise salt fayda. bu ihtiyaç ve faydaların çeşitliliği değişken olmakla birlikte; kurmuş olduğunuz cümlelerin insanlara iyi hissettirebiliyor olması, fiziksel olarak çekici görünmeniz ve arzulanmanız, toplum içindeki mevcut statü ve yeri geldiğinde faizsiz işleyen bir banka olarak tüm imkanlarınızdan yararlanılabilmesi gibi.

telefon rehberinde daima gözünüze ilişen fakat uzun zaman aranılmasa dahi silinmeyen numaralara benzetebilirsiniz kendinizi. silinmeme sebebiniz ise gelecekte –yarın bir gün- işe yarayabilecek olduğunuz en ufak faydayı bünyenizde barındırmak.

salt faydaya dayalı, suni ilişkilerin parazitlerin yaşama şekli olduğunu hatırlayın ve o aynaya tekrar bakın şimdi.